kung makitid ka..(skip this)

Napanuod ko ang "Ang Lihim ni Antonio" at "Roxxxane" sa Galleria. Born-again na siguro si Henry Sy kaya ayaw na nyang ipalabas sa SM pag R-18 ang pelikula. Mas maganda ang "Antonio" para sa akin. Nakaka-el ang mga pag-choreograph ng mga love scenes. First time kung mapanuod sa Philippine cinema ang ganun. Syempre, nakatulong din na guwapo at bata ang mga magkakaeksena kaya dagdag excitement na rin. Pero sana higitan pa ‘yun ng susunod na mga gay films. At sana ipalabas sa commercial run ng walang cuts. Huwag naman ‘yung tipong ang mga manonood lang sa UP o sa premiere night ay ang mga suswertihing makasilip. Huwag ganun. Pareho-pareho naman ang hilig ng mga bading, iba-iba lang ng schedule.

Nagsimula ang pelikula sa mga litanya ng mapilosopikang tanung habang nagbibisekleta ang bida: "Bakit may mahirap, bakit may mayaman, bakit may pangalan ang tao, bakit may bakla o tomboy(to that effect)? Hay, naku, ang daming satsat, sa loob-loob ko. Kulang na lang itanong kung matutuwa ang manunuod ng pelikula kung susunod-sunurin ang mga tanong. Isa-isa lang.

Naguguwapuhan ako kay Kenjie Garcia. Sabi ng ibang mga bading, hindi raw. Happy na ako pag makinis ang umbaw. At hindi mukhang mabaho. Medyo baliko nga ang lips nya. Pero, gosh, ayoko din ng perfect, masakit sa ulo. At matapang siya, hinawakan ba naman nya ng walang daya ang mga etits ng co-stars nya. Saya!

Pero ang reklamo ko lang, bakit lahat ng pelikulang indie kailangang may mamatay sa huli? Ganun din sa Roxxxane. At dugo talaga kung dugo. Parang pag sinabing indie may madededo, ayoko pa naman ng violent films. Kung violent man, sana iyung parang nagjojoke na lang (halimbawa: Kill Bill). Ganuon palagi ang direksyon ng mga napapanuod ko, kahit ‘yung Macho Dancer ni Lino Brocka(Please, hindi ako ganuon katanda, rerun ang pinanuod ko). Oo, aware ako, may mga homicide at murder sa buhay ng tao, straight man or otherwise. Pero to pass as art, kailangan ba dapat may violence? Yun lang ba ang truth na dapat i-convey sa mga pelikula? Or does it reflect sa collective fate ng mga bading sa Pilipinas? 

Gusto ko sa lahat ng pelikula ng ganitong genre ay ang, "Ang Pagdadalaga ni Maximo Oliveros". Ay, cry talaga ako dun. Hindi ko iyon malilimutan. Walang sex scenes dun, pero pag may pagkakataon, uulit-ulitin ko siya. Ayokong ikwento kasi mahaba, pero napatext ako sa  kaibigan ko na manuod din sya kasi maganda. Ang reply ba naman? May frontal ba?

Nakakatuwa. Pero baka ganun din ang reaction ko pag may nagrecommend sa akin na manuod ng gay flicks. Pasensya na, tao lang.

Pagkatapos ko ngang manuod ng "Antonio", bumungad sa harap ko ang "Victory Christian Fellowship" na ginagawa sa kalapit na sinehan. Ay naku, siguro may mga forces lang na may gustong i-remind sa akin. Hahaha. Tao lang po. Wala namang urge para pumasok at magsisi. Disente naman ako ng pumasok hanggang sa lumabas. Pero teka naisip ko, hindi ba dito nagsisimba si Diether Ocampo? Ma-try nga. Hahaha. Conscientious naman akong tao, hindi ko idadahilan si Diether para magsimba. Kung si Piolo pa siguro, pwede pa. Joke lang.